Na een drukke week en een rustige vlucht, ben ik zaterdagavond aangekomen in Panama City!

Vorige week heb ik twee afscheidsfeestjes gehouden, maar eigenlijk was de hele week één groot afscheidsfeest.Degenen die niet op mijn afscheidsborrel aanwezig konden zijn, zijn bijna allemaal nog langsgekomen op een andere dag.
Heel gezellig en fijn dat ik iedereen nog heb kunnen zien! Er bleef alleen niet veel tijd over voor het inpakken.Gelukkig had ik wel al 'wat' spullen klaargelegd. Wouter heeft mij heel hard uitgelachen en bij het inpakken begreep ik waarom.Mijn toilettas nam namelijk de helft van de ruimte in mijn backpack in beslag.. dat ging hem dus niet worden.Nadat ik ongeveer de helft van mijn kleding en toiletspullen heb weggelegd, is het gelukt om mijn backpack dicht te krijgen. Transporthoes eromheen, slotje erop, ik was er helemaal klaar voor.

Of misschien toch niet helemaal.. Het afscheid was moeilijk en met een dubbel gevoel ging ik door de douane. Een gevoel wat ik niet kan omschrijven. Tot de douanepoort ben ik uitgezwaaid, ik heb wat geld gewisseld en door het lange afscheid had ik niet eens meer tijd om naar Starbucks te gaan.

In het vliegtuig heb ik de lieve kaartjes van Sandrine en Renée gelezen, 'De verbouwing' en 'Alleen maar nette mensen' gekeken,wat gegeten, een beetje gerust en na ongeveer 11,5 uur zijn we geland op Aeropuerto Internacional de Tocumen, Panama City.

Door Alberto, een aardige taxichauffeur die mij op stond te wachten, ben ik naar de eerste bestemming van de groepsreis gebracht.Het hostel/de talenschool ligt in aan de voet van de Cerro Ancón, een heuvel van ongeveer 200 meter hoog, in een rustige en groene omgeving.
Zondagmiddag had ik zin om alvast een klein gedeelte van de stad te verkennen en ben ik naar de top gewandeld, op mijn slippers, zodat iedereen mee kon genieten van mijn Opi topcoat met 18 karaat bladgoud. Op de top van de heuvel heb je een fantastisch uitzicht op het oude centrum (Casco Viejo), het moderne centrum, de baai en het Panamakanaal. De foto's staan op Facebook!Na de wandeltocht heb ik Ingrid, de eigenaresse van de talenscholen in Panama City, Boquete, Bocas del Toro, Turrialba en Puerto Viejo, ontmoet.Een gezellige, Nederlandse vrouw die een hele tijd geleden verliefd is geworden op de Costaricaanse Fernando, met wie zij inmiddels vier mooie kindjes heeft.

Maandagochtend heb ik na een heerlijk ontbijtje twee uur privéles gehad en 's middags zijn Ingrid, Fernando, Sandra en ik naar Casco Viejo gegaan. Sandra is een Zwitsers meisje, met wie ik het goed kan vinden en die net als ik deze week in Panama City verblijft.Casco Viejo is een prachtig gedeelte van de stad en heeft eigenlijk alles. Mooie, kleurrijke gebouwen, maar ook lelijke, grijze straatjes met vervallen gebouwen die worden gerenoveerd.We zijn over de markt gelopen, waar veel traditionele volkskunsten te bewonderen zijn en ook hebben we lekker geraspt ijs met grapefruitsap gegeten.Vervolgens zijn we naar de vismarkt gegaan. De oorspronkelijke betekenis van de Indiaanse naam Panama is 'een overvloed aan vis.' Dat was te zien, maar ook te ruiken op de vismarkt.Ik heb dan ook maar niet meegedaan met het proeven van 'Ceviche'. Een rauwe-visschotel, erg populair Latijns-Amerika.De vis wordt gemarineerd met citroen, limoen en soms zure sinaasappel. Ik heb dus lekker mensen gekeken. Opvallend is dat de lokale bevolking erg relaxed is, zoals verwacht, maar wat ik niet kan begrijpen is dat bijna alle locals lange spijkerbroeken dragen in dit weer.

's Avonds ben ik lekker vroeg naar bed gegaan na een koude douche. Een koude douche, want we hebben hier geen warm water. Mijn eerste reactie was 'Oh..', maar met dit weer is het juist lekker om koud te douchen!Ik deel een kamer met Sandra en met Nicolai, een Italiaanse jongen die praat in zijn slaap.Gelukkig ben ik dat gewend van Wouter en heb ik er niet veel last van.

Vanochtend heb ik weer Spaanse les gehad en vanmiddag zijn Ingrid, Sandra en ik naar naar het Panamakanaal gegaan.We hebben twee boten door de Miraflores Locks zien varen. Een vrachtschip en ook een cruiseschip, we hadden geluk!In het museum kwamen we er namelijk achter dat maar 2,7% van de schepen die door de sluizen varen cruiseschepen zijn,maar ook dat schepen met een grote vracht tussen de 300.000 en 400.000 dollar betalen om door de sluizen te mogen!

Aan het weer heb ik nog niet kunnen wennen, maar ik voel me hier gelukkig helemaal op mijn gemak!