Bedankt voor alle lieve en leuke reacties op mijn vorige reisverhaaltje! De afgelopen dagen hebben we veel meegemaakt, maar weinig gedaan!

Dinsdagavond is Irene aangekomen op ons plekje in Panama City. Een gezellig, Nederlands meisje dat een jaar gaat werken op de talenschoolin Bocas del Toro. Woensdag ben ik vroeg opgestaan om vier uur Spaanse les te volgen met Sandra. Het vergt heel wat concentratie om de les daadwerkelijk te volgen, omdat de docente alleen maar Spaans spreekt. We krijgen heel veel informatie in weinig tijd, maar we leren er veel van! 's Middags zijn Irene, Sandra en ik met de bus naar de Albrook Mall gegaan. Een extreem grote shoppingmall, waar zelfs Brazilianen heenkomenom inkopen te doen. Wij hebben ons netjes ingehouden, ook al is het hier zo goedkoop. Ik heb zelfs geen schoenen gekocht!
Met de taxi zijn we voor maar 1 dollar per persoon weer teruggegaan naar het hostel. 's Avonds hebben we kookles gehad van Fernando: arroz con pollo, Yucca en Patacones gemaakt. Yucca is een zetmeelrijke groente, vergelijkbaar met een aardappel. Patacones zijn gefrituurde, geplette groene banaan stukjes. We hebben buiten de tafel gedekt en gegeten samen met Nicolai, de Italiaanse jongen.Het was erg gezellig en meteen een goede gelegenheid om ons Spaans te oefenen. Daarna hebben we onze dagrugzakjes ingepakt voor de excursie naar de San Blas eilanden.

De San Blas eilanden zijn een archipel van tussen de 350 en 400 eilanden, voor de Caribische kust van Panama. Ze maken deel uit van de Panamese provincie Kuna Yala. Ongeveer 50 eilanden worden bewoond door de Kuna indianen, de oorspronkelijke bewoners van Panama.

Donderdag rond 5 uur 's ochtends stond de taxichauffeur al voor de deur en nadat we wat Canadezen hadden opgehaald kon de reis beginnen.De Canadezen zouden een paar dagen op San Blas blijven en daarna verder reizen naar Colombia, dus ze hadden rum nodig, logisch.We moesten en zouden stoppen bij een supermarkt. Wij wilden graag een flesje wijn meenemen, maar bij de kassakwamen we erachter dat je voor 9 uur 's ochtends geen alcohol mag kopen. In een klein drankwinkeltje langs de weg hebben we toch nog wat kunnen halen. Wijn hadden ze alleen niet, dus hebben we net als de Canadezen een fles Abuelo gekocht. Na ongeveer een uur rijden kwamen we in een groen en bergachtig gebied terecht. We reden over een slechte, gevaarlijke en steile weg met veel bochten. Het was verschrikkelijk, alsof we twee uur in een roller coaster zaten. Het komt dan ook vaak voor dat de auto stil moet worden gezet,omdat er iemand moet overgeven. Gelukkig hebben wij aan één stuk door kunnen rijden, maar misselijk dat we waren!Waar de weg doodliep zijn we verder gegaan per boot. Een stuk door de mangrove en daarna de Caribische Zee op in een goed tempo,we konden het zoute water zelfs proeven.. maar het uitzicht was geweldig! The stuff dreams are made of! Parelwitte zandstranden, palmbomen en rustieke hutjes bij de zee.

Na een half uurtje varen en zout proeven kwamen we aan op la isla de Franklin, waar we twee nachten op hebben geslapen. We zijn uit de boot gesprongen en door een Kuna naar ons hutje gebracht. Een hutje gemaakt van bamboe en gedroogde palmbladeren. Het viel op dat de Kuna mannen erg klein zijn en dat de vrouwen kleurrijke kleding dragen. De vrouwen dragen een mola op hun shirt en als rok een kleurrijke doek. Een mola is een speciaal, kleurig textielontwerp waar organische vormen op aan zijn gebracht. De mola is een van de bekendste symbolen van de Kunacultuur en deze mola's kwamen we ook tegen op de markt in Panama City. Om hun hoofd dragen ze ook een doek. Om de polsen en enkels brede sieraden en op hun neus hebben ze een verticale streep getekend.

Om twaalf uur werd er op een hoorn geblazen, dat betekende dat het eten klaar was. Na de lunch, rijst en bonen, zijn we door twee Kuna's naarIsla Perro gebracht. In de hangmat onder de palmbomen deden we een dutje of lazen we een boek. Ook hebben we gesnorkeld en zijn we naar Isla Diablo gezwommen. De Kuna's hebben de hele middag in de boot op ons gewacht en rond half 5 gingen we terug naar la isla de Franklin. De hele avond hebben we op het strand genoten van de sterrenhemel en de fles Abuelo. In het Nederlands, Engels en Spaans kletsten we over van alles en nog wat. Al snel kwamen een aantal Argentijnen ons gezelschap houden. Ze werden gevolgd door twee Ieren, een Duitser en een jongen uit Californië. Rond middernacht besloten we om nog een duik te nemen in de zee. We zaten onder de glitters, lichtgevend plankton!

Met mijn goede zaklamp, dankjewel pappa, zijn we terug naar ons hutje gelopen. Ik schrok me rot toen er opeens een krab voor mijn voeten langs schoot. Ik dacht dat er alleen Kuna's, mieren, vliegen en vogels op dit eiland woonden. Mijn ongelijk werd nog eens bevestigd toen we zagen dat er een dikke kever/kakkerlak over Sandra haar bed kroop. Ik heb niet zo lekker geslapen.. ook al weet ik dat je alleen maar op hoeft te passen voor vallende kokosnoten. Kokosnoten zijn de voornaamste bron van inkomsten van de Kuna indianen. 's Ochtends werd ik wakker door het geluid van.. vallende kokosnoten.. de zee en de vogels. We hebben die ochtend niet lang na hoeven te denken over wat we de rest van de dag, de volgende 24 uur, zouden gaan doen. Gewoon genieten, er is niet zoveel meer dan dat te doen op de San Blas eilanden.. Wat een leven!

Morgen reis ik samen met Sandra en Irene naar Boquete, de tweede bestemming van de groepsreis. Sandra heeft besloten om ook nog een weekje Spaans te doen in Boquete, voordat ze naar de Pacifische kust reist om te duiken. Irene blijft één nachtje slapen in Boquete en reist daarna door naar Bocas del Toro, dus een week later zal ik haar daar weer ontmoeten. Maar nu is het tijd voor: salsa dansles!