Sinds vorige week maandag verblijf ik in een gastgezin. Een gastgezin bestaande uit gastouders Fernando senior en Isabel, gastbroer Fernando junior, Emanuel en blonde labrador Prince. Fernando senior en Isabel hebben drie kinderen, Fernando junior, Carol en Raquel. Carol is Engelse docente en woont in San José. Raquel is de moeder van Emanuel, maar werkt en woont ook in San José. Twee weken geleden heb ik al kennis gemaakt met Isabel, toen Ligia en ik even langs gingen om een kopje thee te drinken. Het was heel fijn om al een keertje bij mijn gastgezin langs te zijn geweest, voordat ik er met mijn backpack werd afgezet.

Eigenlijk zou ik vorige week maandag al beginnen met mijn vrijwilligerswerk, Engelse les geven op openbare basisschool San Rafael. De Costaricaanse overheid wil veel kleine scholen sluiten om zo grotere scholen te creëren. De lokale bevolking wil dat niet, omdat de reistijd van en naar school dan te groot zou worden en omdat de persoonlijke aandacht dan grotendeels zou verdwijnen. De scholen ontvangen niet veel geld van de overheid en zijn daarom blij met vrijwilligers! De leerlingen hadden alleen nog vakantie tot woensdag. Maandagmiddag werd ik weer met open armen ontvangen door Isabel, een schat van een vrouw. Heel lief en zorgzaam. Ze vindt dat ik goed Spaans spreek en vindt het leuk om met mij te kletsen. Dat komt goed uit, want ik ben nog steeds druk bezig met het verbeteren van mijn Spaans. Ik heb het weer getroffen! Maandagavond werd ik door mijn gastmoeder meegenomen naar haar zus. Bij haar zus thuis was namelijk een grote bijeenkomst, een bijeenkomst gewijd aan het geloof. Rezo del Niño, ongeveer twee uur lang werden gebeden en liedjes herhaald. Interessant en leuk om een keer mee te maken, maar het was wel een beetje ongemakkelijk om van de ongeveer 25 aanwezigen de enige te zijn die niet meedeed. Na afloop hebben we met zijn allen gegeten.

Ik heb hier een heerlijk tweepersoonsbed en omdat het zo comfortabel ligt, is het 's ochtends moeilijk om mijn bed uit te komen. Het vooruitzicht op een koude douche, of eigenlijk ijskoude douche, werkt ook niet echt mee. Uiteindelijk zat ik dinsdagochtend dan toch aan mijn ontbijtje, terwijl ik de lokale krant probeerde te lezen. Ik eet hier trouwens veel rijst en bonen, gallo pinto, een typisch Costaricaans gerecht. Als het geen deel uitmaakt van mijn avondmaal, maakt het wel deel uit van mijn ontbijt. Of van beide, dat kan natuurlijk ook nog. Deze week is het prachtig weer en mijn teenslippers staan door de zon al in mijn voeten geprint. Het centrum ligt op twintig minuutjes loopafstand van mijn gastgezin en dinsdagmiddag heb ik hier afgesproken met Jack, Ruben, Ilja en Mylene. Sinds vorige week heb ik een Costaricaanse simkaart en Isabel belt me om te vragen of ik goed ben aangekomen. We eindigen onze telefoongesprekken met iPura Vida! Het levensmotto wordt hier dus ook als begroeting gebruikt. Samen met de andere studenten ben ik naar de botanische tuinen van CATIE, Centro Agronómico Tropical de Investigación y Enseñanza, gegaan. CATIE is één van de grootste onderzoekinstituten ter wereld op het gebied van tropische landbouw. We hebben veel mooie bomen en planten gezien, maar het is vast een stuk interessanter voor echte kenners. Wij zijn nadat we een rondje hadden gelopen door de botanische tuinen dus maar het zwembad in gedoken!

Woensdag ben ik samen met Ligia naar San Rafael gelopen om de directrice te ontmoeten. Een aardige vrouw, met wie ik had afgesproken donderdag terug te komen om kennis te maken met de Engelse docent. Met hem heb ik vervolgens afgesproken om maandag te beginnen. Dan zouden de lesroosters namelijk weer normaal zijn. Een week later dan gepland dus, alles is hier zo relaxed! Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant ook wel prima om een weekje niks te hoeven. Na de afspraak met de Engelse docent had ik nog twee uurtjes tijd voor mijzelf, voordat ik wat zou gaan drinken met Sophie. Ik ben naar het park gelopen, om daar mijn Lonely Planet eens door te neuzen. Onder een koepeltje werd er mooie muziek gespeeld en veel locals, door wie ik vriendelijk werd begroet, maakten een wandelingetje. Ik heb een gezellige middag gehad met Sophie en 's avonds na het eten kwam Reinette langs met haar gastmoeder. Onze gastmoeders kennen elkaar, dus dat was ook een gezellig avondje!

Vrijdagochtend ben ik naar de talenschool gegaan om alle andere studenten weer te ontmoeten. Ik heb Puck leren kennen, een Nederlands meisje dat een half jaar op de school in Turrialba gaat werken als marketing/communicatie medewerker. We hebben lekker gekletst en een kopje thee gedronken, terwijl we wachtten tot de anderen klaar waren met hun Spaanse lessen. 's Middags zijn we met zijn allen naar de Aquiares waterval gegaan. De tweede keer voor mij, maar dit keer zijn we rechtstreeks naar de top van de waterval gegaan, dat scheelde een paar uurtjes hiken! 's Avonds heb ik Raquel ontmoet, mijn gastzus. Toen ik haar vertelde over ons idee om zaterdag vulkaan Poás te bezoeken, heeft ze meteen haar telefoon gepakt om een vriend te bellen en vervoer voor ons te regelen. Handig, zo een gastzus die bij een reisbureau werkt! Zaterdag om vijf uur 's ochtends hebben Ruben, Ilja, Chaz, Reinette, Puck, Sophie, Evan en ik de directe bus genomen naar San José, waar we door een vriend van Raquel werden opgepikt om naar de vulkaan te gaan. Het was een perfecte dag, er was geen wolkje te bekennen. Vanaf de ingang van het park is het mogelijk om naar de actieve krater toe te wandelen en het kratermeer te bekijken. Wij zagen echter één grote witte mistwolk, hetgeen we probeerden te vermijden door vroeg te vertrekken.. De enige wolk in de wijde omgeving bleef hangen boven de vulkaan. Gelukkig kwam er met vlagen een mooi uitzicht over de krater tevoorschijn en hebben we een aantal foto's kunnen maken! De vulkaan heeft ook een inactieve krater waarin zich een meer heeft gevormd, de Botos Laguna. Een heel mooi, rust uitstralend meer. Het was niet te zien dat het eigenlijk een krater is, gevuld met regenwater. Eenmaal terug in San José hebben we geluncht en rondgelopen in de mercado central. De grootste markt van San José, een complex van smalle steegjes met meer dan 200 winkeltjes, kraampjes en goedkope 'restaurantjes'. Blijkbaar wordt de markt dagelijks bezocht door tienduizenden mensen. Leuk om gezien te hebben, maar de rest van de stad was niks bijzonders! Zonde, San José is namelijk de hoofdstad van Costa Rica.

Zondagmiddag heb ik Ruben, Ilja, Puck, Evan, Malene en Stefanie (twee nieuwe meisjes) meegenomen naar het schattige restaurantje waar ik donderdag wat had gedronken met Sophie. Zo een lekkere batidos en jugos naturales hebben ze daar! Mijn gastmoeder weet al waar ik de komende paar weken te vinden ben, na mijn vrijwilligerswerk, waar ik gisteren dan eindelijk mee begonnen ben. Om tien uur kwam ik aan op de school. Een aantal kindjes durfden naar me te glimlachen, te fluisteren dat ik de nieuwe profesora de Inglés ben en een enkeling durfde te zwaaien en mijn naam te vragen. Ik heb het één en ander doorgenomen met Enrique, de Engelse docent, voordat de eerste poppetjes in schooluniform het klaslokaaltje binnenkwamen. De klassen zijn klein, maar dat is juist gunstig. Het eerste groepje bestond uit zes zesjarige leerlingen. Hele schattige kindjes, die dit schooljaar voor het eerst Engelse les hebben. Het schooljaar is net begonnen, want de grote vakantie is hier niet in de zomer, maar in de 'winter'. We hebben de kindjes geholpen met maken van naamkaartjes, om in hun Engelse schrift te plakken. Daarna hebben we met zijn allen, op het deuntje van Vader Jakob, een liedje gezongen. Het zit nog steeds in mijn hoofd! Good morning teacher, good morning teacher. How are you? How are you? Fine, fine, thank you. Fine, fine thank you. How are you? How are you? Ook hebben we in een kringetje geprobeerd een namenrondje te doen. What is your name? My name is.. dat bleek nogal lastig. Het is heel moeilijk om Engels te leren aan kindjes die de taal nog nooit hebben gehoord, laat staan gesproken. Vooral als ze ook nog eens verlegen zijn.

Met de andere docenten heb ik geluncht in het eetzaaltje, net als de leerlingen. Natuurlijk niet allemaal tegelijk. Er zitten zo'n 60 leerlingen op de school en de klasjes kunnen om de beurt een bordje eten en een bekertje drinken halen. Ikzelf ben niet gewend om spaghetti te eten met alleen een vork en dat was achteraf te zien aan de spaghettisausvlekken op mijn blouseje.. Na de lunch hebben we nog twee andere klasjes lesgegeven. Klasjes met iets oudere leerlingen, die wel al Engelse lessen hebben gehad en de basis dus zouden moeten kennen. Met deze groepen hebben we bijvoorbeeld een dictee gedaan en een simpel spel. Het dictee bestond uit tien woorden, zoals house, clothes en eyes. Aan het einde van het dictee hebben we de leerlingen om de beurt een woord op het bord laten schrijven en daar kwamen nogal rare dingen uit. Weather werd hueguer en shoes werd chuz. We hebben veel werk voor de boeg en daar is veel geduld voor nodig, leuk!