Terug naar 14 februari, ook hier wordt 'El Día de San Valentín', oftewel Valentijnsdag, gevierd. Alle openbare bankjes in het park waren bezet door tortelduifjes en overal op straat liepen mannen en jongens met rozen, knuffelberen en ballonnen. Voor mij geen rozen, knuffelberen en ballonnen deze dag, maar heb vooral geen medelijden met mij! Wouter houdt namelijk 365 dagen per jaar van me én ik heb een hele gezellige dag gehad! 's Avonds ben ik met de studenten uit eten geweest en daarna besloten we om naar een karaokebar te gaan. Ik wilde liever naar de cocktailbar, maar ik heb mezelf aangepast. In de karaokebar waren gelukkig wat locals die heel goed konden zingen en ook was het super om dezelfde locals salsa te zien dansen! Na één drankje in de karaokebar heb ik toch mijn zin gekregen en zijn we naar de sfeervolle cocktailbar gegaan, waar heel romantische live muziek werd gespeeld en waar we ontzettend met elkaar hebben gelachen. Daarnaast heb ik overdag kusjes op mijn wang en knuffels gekregen van de kindjes op basisschool San Rafael, waar ik doordeweeks elke dag werk van tien tot drie. Kusjes en knuffels ontvangen is inmiddels een standaard onderdeel van mijn werkdag. Zo schattig!

De Engelse docent Enrique is een aardige man, maar ik vind hem geen goede docent. Zijn uitspraak is heel erg slecht en tijdens de les spreekt hij alleen maar Engels. Natuurlijk is het belangrijk dat de leerlingen veel Engels horen, maar we schieten er niks mee op als ze de uitleg bij een opdracht niet snappen. Daarnaast is hij ook erg chaotisch, zowel in als buiten de les. Maandag begonnen de lessen bijvoorbeeld pas om twaalf uur in plaats van tien uur, maar dat was hij vergeten aan mij door te geven. Geen drama, wel vervelend. Ook al kan ik niet zo goed opschieten met de Engelse docent, wordt het vrijwilligerswerk steeds leuker. Ik heb de vrijheid om initiatief te nemen en daar maak ik zeker gebruik van. Er zijn twee hele kleine klassen, één klas met maar drie leerlingen en één klas met maar vier leerlingen. De eerste paar dagen heb ik mij daardoor op bepaalde momenten een beetje nutteloos gevoeld. Naar mijn idee is het namelijk niet zinvol om met twee docenten les te geven aan drie of vier leerlingen. Ik heb daarom besloten om tijdens deze lessen Alba te helpen. Alba is de lerares van de Kinder, in Nederland zouden we dat de kleuters noemen. De Kinder bestaat uit 17 kleuters, die mij overal mee naartoe slepen. Eventjes spelen we met een dobbelsteen, eventjes spelen we in de poppenhoek en eventjes lezen we elkaar voor. Het is heel leuk om te zien hoe enthousiast deze kinderen zijn als aan ze wordt verteld dat ik de profesora de Inglés ben. Blijkbaar klinkt dat erg interessant, ik word helemaal uitgehoord!

Vorige week vrijdag heb ik de kleuters geholpen met propjes maken van gekleurd crêpepapier, om deze vervolgens in de vorm van een appel op een A4 te plakken. De creatieveling in mij komt weer naar boven! Ook voor de Engelse lessen ben ik creatief bezig geweest, ik heb spelletjes en opdrachten bedacht om de lessen wat levendiger en gestructureerder te maken. Na sommige spelletjes roepen de leerlingen 'otra vez!', nog een keertje! We zien vooruitgang, maar het gaat wel super tranquilo. Zoals alles in dit land eigenlijk!

Ik ben heel blij dat ik, voordat ik begon met dit vrijwilligersproject en voordat ik naar mijn gastgezin ging, een weekje Spaanse les heb gevolgd op de talenschool en andere studenten heb leren kennen. Bijna elke dag na mijn vrijwilligerswerk, spreek ik met hen af. We zonnen bijvoorbeeld op het terras bij de talenschool, onder het genot van zelfgemaakte guacamole met tortillachips en een flesje Corona. We kijken filmpjes, spreken af in het centrum om boodschappen te doen, wat te drinken of te winkelen en volgen yogalessen. Dinsdagmiddag heb ik met Puck, Malene, Stefanie en Claudia een interessante chocoladeworkshop gedaan. Enthousiast vertelde Allan over het ontstaan van zijn Ola Chocolates bedrijf. In 2005 besloot hij samen met zijn vriendin dat zij inheemse, tropische bomen wilden planten. Om wat geld te kunnen verdienen, besloten zij cacaobomen te planten. Hun boerderij heeft door de jaren heen heel wat fases meegemaakt. Eerst werden er herbiciden, chemische bestrijdingsmiddelen, gebruikt om onkruid te bestrijden. Wat bleek was dat de chemische stoffen weinig tot niets deden om de groei van het onkruid te stoppen. Schaduw zou de enige effectieve manier zijn. Op dit punt werd de beslissing genomen de plantage te bedekken met zoveel mogelijk stikstoffixerende planten. Zo is de plantage uitgegroeid tot een mini jungle. Toen de cacaobomen vruchten begonnen te produceren, begon de interesse om kwalitatief goede chocolade te gebruiken in recepten voor bijvoorbeeld brownies, te groeien. We hebben een cacaovrucht ontleed, cacaobonen geproefd en de al gedroogde en geroosterde cacaobonen in een maalmachine gestopt. Er ontstond een vloeibare donkerbruine cacaomassa. We hebben wat leche condensada, gecondenseerde melk, aan de massa toegevoegd en het daarna geproefd in combinatie met banaan! Kwalitatief goede, Costaricaanse chocolade is helaas niet te koop in Nederland.

Ook met mijn gastgezin onderneem ik het één en ander. Vorig weekend was Raquel weer bij ons en zaterdag ben ik met haar en mijn gastmoeder Isabel naar de groente- en fruitmarkt gegaan om voor de hele week vitamientjes in te slaan. De tassen waren niet te tillen, maar gelukkig mochten we deze ergens achterlaten tijdens het doen van de andere boodschappen. Uiteindelijk zijn we vol bepakt naar het huis van de zus van Isabel gelopen. De zus van Isabel heet Maria en is heel toevallig ook kapster. Isabel heeft haar haar laten doen en heeft daarna een taxi naar huis gepakt om alle boodschappen te droppen. Raquel en ik zijn op bezoek gegaan bij oma, de moeder van Fernando senior. Er was nog een andere vrouw en samen hebben we foto's gekeken van de bruiloft van Carol, mijn andere gastzus. Het meisje dat voor mij in dit gastgezin verbleef was ook aanwezig op de bruiloft! Jammer dat ik dat niet mee heb kunnen maken, maar zaterdag was wel een onverwacht, gezellig familiedagje. Later kwamen Isabel, Fernando senior en Fernando junior namelijk ook nog langs en hebben we met zijn allen een soort 'high tea' gedaan. Dat is een gewoonte in Costa Rica, rond een uurtje of vier wordt er koffie of thee gedronken, het liefst met een stukje brood en wat koekjes erbij.

Nu is het tijd om richting San Rafael te lopen. Lesgeven tot drie uur en daarna boodschapjes doen met de studenten. Vanavond gaan we namelijk barbecueën op de talenschool!