Vorige week was alweer mijn laatste weekje in Turrialba, donderdag was mijn laatste werkdag op basisschool San Rafael en zaterdag mijn laatste ochtend bij mijn gastgezin. De tijd is voorbij gevlogen! Onder het kopje 'Profiel' kunnen we zien over hoeveel dagen ik terug in Nederland ben en op hoeveel procent van mijn reis ik al zit. Angstaanjagend die 44% procent! Heel leuk dat jullie mij allemaal nog volgen en ik vind het super om alle reacties te lezen!

Met een backpack vol schone kleren en een dubbel gevoel ben ik zaterdag de bus ingestapt. Ik had heel veel zin om naar de volgende bestemming te gaan, maar ik ga Turrialba ook missen. Het vrijwilligerswerk op San Rafael was een mooie ervaring. In een periode van een paar weken kun je helaas geen grote veranderingen teweeg brengen en dat blijft lastig om te accepteren. Het gebrek aan een goede Engelse docent en aan schoolboeken voor alle leerlingen zal blijven. En dan te bedenken dat wij in Nederland onze schoolboeken het liefst verbranden aan het einde van het schooljaar.. gelukkig heeft Enrique wel wat ideeën overgenomen én heb ik mezelf uitgedaagd. Ik heb mezelf aan moeten passen aan de lokale omstandigheden en moeten communiceren in een andere taal, maar ik heb er ook veel voor teruggekregen! Waardering van de lokale bevolking, veel liefde van de kindjes en leuke herinneringen! Het was dan ook heel vreemd om donderdag gedag te moeten zeggen. Het was een leuke laatste dag en in de namiddag heb ik samen met de andere docenten de poort gesloten. Ik ben naar huis gelopen met Olman, de portier van de school. Elke ochtend als ik aankwam op de school vroeg hij me ¿Cómo amaneció? en hij leerde me dat ik, als iemand mij deze vraag stelt, gewoon moet antwoorden met ¡Pura Vida!

Ondertussen was mijn pakketje uit Nederland aangekomen bij mijn gastgezin, op de valreep! In de namiddag heb ik gezellig gekletst met Isabel, terwijl we een broodje hagelslag aten! Ook heb ik nog wat cadeautjes kunnen geven en een mooie kaart kunnen schrijven.

Hace aproximadamente un año tomé la decisión de ir a Costa Rica. La idea era trabajar en Holanda por unos meses para ganar dinero y después viajar por America Central para mejorar mi Español. Me parecía bien quedarme con una familia durante el trabajo como voluntaria en la escuela de San Rafael. No sabía que era lo que me esperaba, pero la verdad es que la pasé muy bien con ustedes. Espero que a ustedes les hayan gustado las ultimas cuatro semanas conmigo también. Elegí quedarme con una familia, porque creía que sería bueno para mi español y porque quería aprender algo sobre la cultura del país. iYo tenía razon! Fue muy agradable charlar con ustedes y así poder practicar su idioma. Además aprendí algo sobre la cultura de Costa Rica, por ejemplo que la población es muy relajada. Tengo que acostumbrarme a eso, porque en Holanda todas las personas están muy estresadas. Voy a introducir el lema '¡Pura Vida!' en Holanda gracias a ustedes. Estoy muy contenta con esta experiencia. Les agradezco mucho la atencion que me brindaron, fue muy valiosa para mi. Me llevo un gran recuerdo de ustedes. ¡Gracias por todo y hasta luego! Les deseo lo mejor.

Vrijdag was er geen les op San Rafael, vandaar dat donderdag al mijn laatste dagje was. 's Ochtends heb ik lekker in het zonnetje gelegen en daarna heb ik geluncht met Puck, Wendy en Lieke. Daarna werd het toch echt tijd om mijn backpack weer in te pakken. Ik word er steeds beter in, maar het blijft een hele klus. Het afscheid, la despedida, was best lastig en ik moet toegeven dat ik een brok in mijn keel had toen ik Isabel zaterdagochtend gedag moest zeggen. Samen met Lieke ben ik de bus ingestapt richting de Caribische kust! In Puerto Viejo verblijf ik vijf weken in een schoolresidentie. Ik ga nog één weekje Spaanse les volgen en daarna vier weken werken in een dierenopvangcentrum.

We moesten twee keer overstappen en hadden beide keren maar tien minuutjes om over te stappen. De tweede overstap verliep iets minder soepel dan de eerste. We hadden namelijk geen idee waar het andere busstation was. We hebben wat rond gevraagd en zijn daarna maar gaan rennen, ik met m'n backpack op mijn rug en m'n dagrugzakje op mijn buik. Wat zal dat er stom uit hebben gezien, maar we hadden wel op het nippertje de bus gehaald! De buschauffeur vond het niet nodig om het bagageruim open te maken voor mijn backpack, dus die moest gewoon mee het gangpad in. Super onhandig, want de bus was propvol en het was ook nog eens vies, benauwd weer. Eenmaal aangekomen op de schoolresidentie in Puerto Viejo werden we enthousiast ontvangen. Omdat het heel hard regende, zat iedereen namelijk binnen te chillen en Ruben, Stefanie en Malene waren er ook! Toen het weer iets beter werd zijn we naar Playa Cocles gelopen, waar we een tijdje hebben gekletst en surfers hebben bekeken. Zo gaaf om te zien hoe makkelijk sommigen over de golven glijden en trucjes doen. Kon ik dat maar! Op de terugweg zijn we via de hoofdstraat van Puerto Viejo gelopen, wat een sfeertje! Puerto Viejo is volgens mijn Lonely Planet zonder twijfel het culturele hart van de Caribische kust en ik snap wel hoe de schrijvers tot deze conclusie zijn gekomen. Overal zijn gezellige restaurantjes en barretjes met mozaïek, gekleurde lampionnetjes, reggaemuziek en rasta's!

's Avonds hebben we met zijn allen lasagne gegeten, weer eens iets anders dan rijst en bonen, en een slechte film gekeken. Het kwam namelijk met bakken uit de hemel. De andere studenten zijn ook heel gezellig. Ik heb onder andere Babs ontmoet, een meisje uit Limburg. Toen ze vertelde over hoe zij op het idee is gekomen om hierheen te gaan, ontdekten we iets heel grappigs. Een goede vriendin van haar, Juul, zit nu samen in een schoolresidentie in Buenos Aires met een goede vriendin van mij, Renée. Wat is de wereld toch klein.

Puerto Viejo is één van de surfhotspots van de wereld, dus zondagochtend besloten Babs en ik om een surflesje te nemen. Om elf uur stond onze surfleraar Kemba voor de de poort met twee surfboards. Toen we op het strand kwamen beseften we dat het misschien niet het beste idee was om met deze weersomstandigheden te gaan surfen. De zee was super wild en Kemba had de golven dit jaar nog niet zo hoog gezien, maar we hebben het gewoon gedaan! Ik heb het weekje snowboarden dit jaar moeten missen, maar ik heb in ieder geval wel weer op een board gestaan en ervan genoten!

P.S. onder het kopje 'Links' in de rechterkolom staat een filmpje van Kemba. Dan hebben jullie een beetje een idee van dit paradijs voor goede surfers!