Vanaf het einde van de negentiende eeuw begon de migratie van Jamaicanen naar het buitenland. De eerste groepen gingen naar Panama om te helpen bij het bouwen van het Panamakanaal. Daarna kwamen zij ook naar Costa Rica om te werken aan de aanleg van de spoorlijn tussen San José en de havenstad Puerto Limón. De Costaricanen waren wel bereid om in de hooglanden, in het binnenland van Costa Rica aan de spoorlijn te werken, maar niet in het oosten van het land, waar malaria, gele koorts en andere tropische ziekten voorkwamen. Vandaar dat Jamaicaanse arbeiders in het gebied werden ingezet. Na de afronding van de spoorlijn gingen de Jamaicanen aan het werk op bananenplantages aan de Caribische kust. Puerto Viejo wordt door de lokale bevolking, toeristen en reisgidsen vaak ‘het Jamaica van Costa Rica' genoemd. La influencia Jamaiquino is hier namelijk nog steeds te zien.

De Spaanse lessen van vorige week, zou ik niet echt Spaanse lessen noemen. We hebben geen schoolbord meer gebruikt en geen grammatica meer geleerd. Wat we wel hebben geleerd? Ontzettend veel over Latijns-Amerika. We hebben samen met onze docente Lara cocktailtjes gedronken en gewandeld, terwijl we discussieerden over vanalles en nog wat. Zo hebben we het bijvoorbeeld gehad over de geschiedenis van 'het Jamaica van Costa Rica', maar ook Chavez was een hot topic. Van Chavez in Venezuela naar het accent in Argentinië, waar Lara vandaan komt. Van de grens tussen Panama en Colombia naar de muziek in Cuba. Super interessant, ik zou bijna Latijns Amerika Studies gaan studeren in plaats van International Business Administration!

Om de dag had ik 's ochtends Spaanse les, dinsdag en donderdag dus 's middags. Woensdag had ik weer surfles, maar deze keer van een vriend van Kemba. Eigenlijk zouden we naar Playa Cocles gaan, omdat de golven op Playa Negra niet groot genoeg waren, maar volgens deze vriend viel datwel mee. Ik denk dat hij gewoon niet zo een zin had om helemaal naar Playa Cocles te gaan, want het viel niet mee. Er was geen golfje te bekennen en na een halfuurtje heb ik de surfles dus maar afgekapt. Ik ga hem natuurlijk niet betalen om te kijken naar hoe ik anderhalf uur op een surfboard lig te wachten op een landinwaartse uitstulping van de zee. Ik heb nog even rondgewandeld met Stefanie en Babs, voordat ik langsging bij Kemba om een nieuwe afspraak te maken.

Donderdagochtend om 9 uur stond ik weer voor zijn deur. Redelijk vroeg en het regende super hard, wat ben ik toch een fanatiekeling! De beachcruisers stonden al klaar,op naar Playa Cocles! Het surfboard moest ook mee op de fiets en dat heb ik aan Kemba overgelaten. Ik kan amper lopen met een surfboard onder mijn korte armpjes, laat staan fietsen. Eenmaal aangekomen op Playa Cocles trok het helemaal open én de golven waren perfect. In anderhalf uur heb ik heel watgolven kunnen pakken en het is me zelfs gelukt om bochtjes te maken! Het terugpeddelen hoort er ook bij, dus het was een goede work-out.Willi en Ruben hadden een surfboard gehuurd en kwamen ook naar het strand. Ik vroeg Kemba of ik de roze beachcruiser later terug naar zijn huis mocht brengen, zodat ik nog even met de jongens op het strand kon blijven. Dat was natuurlijk geen probleem, ik weet namelijk waar hij woont. Ongeveer een half uurtje later werd het tijd om terug te gaan, want om 12 uur begon de Spaanse 'les'. Het was zo lekker om terug te fietsen in mijn bikini en andere surfers richting Playa Cocles te zien gaan. Ze nemen hun surfboards mee op de fiets, scooter, quad of Jeep, het kan allemaal.

Vrijdagmiddag na de les was het bewolkt, maar het regende niet. Prima weer dus om op het strand een boekje te lezen. Ik heb hier een boek gevonden met de titel 'Waar ben ik nu gestrand?'. Het is een bundel van de meest bizarre reisverhalen van WaarBenJij.Nu en alhoewel ik normaalgesproken niet zoveel lees, vind ik het wel heelleuk om de reisverhalen van andere reizigers te lezen.
Elke avond koken we hier op de schoolresidentie met een groep, soms eten we met zijn vijven en soms met zijn twaalven. Wie weet kom ik straks terug als een echte keukenprinses! Vrijdagavond hebben we met zijn allen gebarbecued en daarna zijn we uitgegaan. Uitgegaan op reggaemuziek, apart, maar ook leuk!

Zaterdag werden we eindelijk wakker met zonnestraaltjes door het raam! Een mooie dag om naar Manzanillo te gaan. Manzanillo is een nationaal park twaalf kilometer van Puerto
Viejo vandaan. De andere studenten hadden geen zin om twaalf kilometer te fietsen, maar ik kon dit uitstapje op deze mooie dag niet laten schieten. Gelukkig wilde Willi mee, dus met zijn tweeën zijn we op de fiets gestapt. Ongeveer halverwege besloten we een willekeurig zandpaadje op te fietsen om het achterliggende strandje te bekijken. We kwamen uit in het prachtige Punta Uva. Ik kreeg meteen een San Blas flashback: 'The stuff dreams are made of! Parelwitte zandstranden, palmbomen...' We hebben ons fietsjes geparkeerd, wat gewandeld en gesocialized met gezellige mensen. Voordat we een paar uur later besloten om weer verder te fietsen richting Manzanillo, hebben we nog even een banaantje gegeten en een duikje genomen!

Zittend op de rotsen en met de wild ruisende zee op de achtergrond, genieten we even later van een lekkere pipa met een rietje in Manzanillo. We hebben op het strand gelegen, gekletst en een muziekje geluisterd en voordat we het wisten was de dag alweer voorbij. In het donker kwamen we terug op de schoolresidentie. Nou moet ik er misschien wel bij vertellen dat het hier al om zes uur donker wordt. We sluiten de dag af samen met de andere studenten en met een lekkere pastasalade. Tevreden gaan we die avond naar bed. Koude douches, jeukende muggenbulten en de oneindige strijd tegen mieren in je bed: het maakt allemaal niet meer uit. Verblijven in Puerto Viejo is zó de moeite waard!

Inmiddels sta ik dagelijks om kwart voor zes op, om hard te lopen over het strand en daarna als vrijwilliger te werken in het Jaguar Rescue Center. Daarover zal ik in mijn volgendereisverslag uitweiden!