Na vele reizen naar Costa Rica en het getuige zijn van mishandeling van dieren in dit land, besloten Encar en Sandro in 2004 om Europa te verlaten en te verhuizen naar Playa Chiquita. Bij de lokale bevolking was het bekend dat er twee biologen in het gebied waren komen wonen en gewonde dieren werden naar hen toe gebracht. In 2007 ontvingen Encar en Sandro een baby jaguar. Haar moeder was vermoord, omdat lokale boeren vermoedden dat ze twee geiten had gedood. De baby jaguar was uitgedroogd en erg ziek. Encar en Sandro deden alles wat ze konden om het te redden, maar de bedreigde jaguar is toch overleden. In 2008 werd hun dierenopvangcentrum ter ere van haar 'Jaguar Rescue Center' genoemd.

Vorige week maandag ben ik als vrijwilliger begonnen met werken bij het JRC. Samen met Ruben ben ik er in ongeveer 20 minuten heen gefietst. Er werd naar mij gefloten en ik werd enthousiast begroet door de papegaai: ¡Hola guapa! Ik werd geïntroduceerd en daarna zou ik een rondleiding voor toeristen bijwonen, om wat meer te weten te komen over alle dieren. Het centrum vangt allerlei soorten dieren op en het gaat voornamelijk om gewonde, mishandelde en gevangengenomen dieren. Het doel is uiteindelijk om de dieren terug te kunnen plaatsen in de natuur. Voordat de rondleiding begon, had ik tijd om even de stoep aan te vegen en nu werd ik niet enthousiast begroet, maar uitgelachen door de papegaai.

Er werken heel veel vrijwilligers in het JRC en dat komt goed uit, want er is ook heel veel werk te doen. Dagelijks om half acht 's ochtends wordt erbesproken wie welke taken uitvoert. We beginnen elke dag met het helpen van de tuinman en het schoonmaken van alle onderkomens. Alle poep en etensresten moeten worden opgeruimd, de vloer moet perfect worden aangeharkt en alles moet worden gedesinfecteerd. Dat moet allemaal gebeuren voor half tien, want dan beginnen de eerste rondleidingen voor toeristen. Gelukkig zijn de klusjes tijdens de rondleidingen iets relaxter. Eén van deze klusjes is bijvoorbeeld slothsitten. Met één of meerdere sloths, wat dekentjes en bladeren wordt je in de tuin gezet en moet je op de sloths passen. Bladeren zijn de belangrijkste voedselbron voor sloths en omdat bladeren niet zoveel energie leveren, bewegen zij heel traag. Eens in de zoveel tijd moet je de sloth uit de bosjes halen en hem ergens anders plaatsen, zodat hij niet te ver afdwaalt. Het klusje wordt iets vervelender als de sloths niet weten of ze liever op je schoot willen liggen en je shirtje naar beneden willen trekken of in de bosjes willen klimmen. Het klusje wordt nog vervelender als de hertjes de bladeren van de sloths proberen te stelen en de toekans de sloths proberen te irriteren. Gelukkig komen er veel gezellige en geïnteresseerde toeristen langs en zijn de sloths super schattig. Als de rondleidingen af zijn gelopen worden alle aapjes naar het bos gebracht voor de dagelijkse monkey picknick. Met drie of vier aapjes zittend op onze schouders of hangend aan onze benen lopen we naar het bos en één van ons blijft de rest van de dag daar om op de aapjes te passen. De kooi moet vervolgens weer schoongemaakt worden en rond een uurtje of twee is het tijd om te lunchen. Na de lunch doen we nog wat kleine klusjes en brengen we alle beestjes terug naar hun verblijf. Chasing birds is daar ook een onderdeel van. Vorige week heb ik ongeveer een half uur achter één van de toekans aangerend, wat voelde ik me toen stom zeg! Ook de aapjes worden weer opgehaald uit het bos. Vrijdag ben ik met vier aapjes, inclusief de troublemaker, op mijn schouders teruggelopen naar het JRC. Natuurlijk begon de troublemaker onderweg te vechten met de andere drie aapjes. Om ervoor te zorgen dat ze niet ontsnappen houden we de staarten vast en daardoor zat ik helemaal onder de schrammen en apenpoep en heb ik nu kale plekken op mijn hoofd. Gelukkig mocht ik daarna de baby brulaapjes flesjes warme melk geven. Ik zal binnenkort wat foto's maken, zodat jullie mee kunnen genieten van deze overdosis aan schattigheid!

Vorige week donderdagmiddag toen ik terugkwam op de schoolresidentie kon ik gezellig bijkletsen met Ilja, het meisje wat ik een paar weken geleden in Turrialba heb ontmoet. Het is heel gezellig om mensen die ik eerder tijdens mijn reis heb ontmoet weer op andere plekken tegen te komen. Dat zal zeker nog vaker gebeuren, gepland of ongepland! We besloten deze avond met alle studenten uit eten te gaan. Met zijn dertienen hebben we een hele gezellige avond gehad bij restaurant Flip Flop en the Lazy Mon Bar. Vrijdagavond na de wekelijkse barbecue ben ik lekker vroeg naar bed gegaan, want we hadden een druk weekendje voor de boeg. Samen met Willi, Babs, Keshia, Romy en Hannah ben ik namelijk naar Tortuguero gegaan. Tortuguero ligt in het noordoosten van Costa Rica en je kunt er alleen komen met een boot of vliegtuig. Het is het broedgebied van vele schildpadden en de naam van het nationale park betekent dan ook schildpaddorp. Het zeeschildpaddenseizoen is tussen juli en december, maar zelfs in maart is Tortuguero een bezoekje waard! Het is namelijk een van de beste plekken van Costa Rica om wildlife te spotten.

Om het nationale park te bereiken hebben we een vier uur durende boottocht gemaakt over kronkelende rivieren dwars door ongerept regenwoud en dat was al een ttractie op zich. Het 'oeh-en-ah-gehalte' was erg hoog, we zagen aapjes, krokodillen en rivierschildpadden die aan het spelen waren met prachtige vlindertjes. Toen we uit de boot stapten werden we naar ons leuke hostel gebracht door een tourguide, met wie we daarna hebben besproken welke tours we wilden gaan maken. We besloten zaterdagavond een wandeltour te doen en zondagochtend een kanotour. De turtletour leek ons geen goed idee, want we hadden 80% kans om de zeeschildpadden niet te zien en 20% kans om ze wel te zien. 's Middags hebben we met zijn zessen door Tortuguero village gelopen. Het dorpje stelt niet zoveel voor. Het heeft ongeveer 500 inwoners, de hoofdstraat is een paadje van anderhalve meter breed en er rijden dus ook helemaal geen auto's. Tijdens het wandelen zijn Babs en ik een super mooi Budda restaurantje tegengekomen, waar we later met zijn tweeën romantisch hebben gedineerd. Op een mooi, witgeverfd terras hangend over het water hebben we lekker gegeten bij zonsondergang. We hadden echt een vakantiegevoel!

Na het eten ontmoetten we de rest weer om ons klaar te maken voor de privé wandeltour. De gids legde met behulp van zijn dieren catalogus uit waar we met onze zaklampen naar opzoek zouden gaan en daarna kon de tour beginnen. In het pikdonkere nationale park zagen we al snel de red-eyed tree frog, één van de meest iconische amfibieën van Costa Rica. Dat werd eens tijd, want ik verblijf inmiddels al twee maanden in dit land. De rubberlaarzen die we droegen bleken niet overbodig. Het leek Babs een goed idee om het bij de modderige paden in het park gewoon op een sprintje te zetten, zodat ze niet weg zou zakken in de blubber. Dat bleek echter niet zo een goed idee. Even later stond ze namelijk met haar niet meer witte sokken in de blubber, terwijl ik haar rubberlaars eruit probeerde te vissen. We hebben nog meer kikkers gezien, een giftig slangetje en andere reptielen. Geen vieze, harige tarantula's, maar misschien vond ik dat ook niet zo heel erg! Eenmaal terug in ons hostel heb ik na zes weken eindelijk weer lekker warm kunnen douchen en na een kort nachtje zijn we zondagochtend om vijf uur opgestaan. We hebben een kaneelbroodje ontbeten in het zonnetje en om zes uur begon onze privé kanotour, het hoogtepunt van het weekend. In de ochtendschemering peddelde we de riviertjes over. We hadden een paar uurtjes om te genieten van de schitterende natuur. Met dank aan onze goede gids hebben we onwijs veel dieren gezien, zoals dolfijnen en prachtige vogels!

Begin deze week kwam Puck mij gezellig opzoeken in Puerto Viejo! Daarom heb ik deze week dinsdag en zaterdag vrij genomen in plaats van zaterdag en zondag. Toen ik maandagmiddag terug kwam van het JRC had Puck het zichzelf alvast comfortabel gemaakt op de schoolresidentie. We hebben nog even op het strand gelegen en zijn daarna uit eten geweest met Babs. Dinsdag zijn we met zijn drieën naar Cahuita gegaan. Wederom een nationaal park aan het water, maar om dit nationale park te bereiken hoefden we maar een half uurtje met de bus. We gaven een donatie en begonnen op eigen houtje door het park te wandelen. We zagen een knalgele eyelash viper en na een uurtje wandelen besloten we te picknicken op het strand. Voordat we het wisten zaten de racoons ongegeneerd in onze tassen te snuffelen.

Het wandelen na de picknick ging al snel over in klauteren, langs boomwortels en over rotsen. Onderweg zagen we meer dan genoeg insecten. We waren bezweet en werden lekgeprikt door de muggen. Twee uur later kwamen we aan op Punta Cahuita en een koekje werd ons niet gegund. Babs maakte haar pak koekjes open en uit alle bomen zagen we white-faced capuchin aapjes springen.. De bijdehandste van het stel greep Puck in haar haren en daarna zijn we maar snel teruggegaan naar Puerto Viejo om aan het strand een cocktailtje te drinken. Deze keer hoefden we gelukkig niet te delen met een brutale aap!