'Waar moet ik mijn reisverhaaltje in godsnaam mee beginnen?', vroeg ik net aan Thierry. Thierry is, zoals de meesten van jullie wel weten, mijn homovriend uit Nederland die ik al zo'n zes jaar ken. Met nog wat anderen zijn we op dit moment aan het chillen bij Casa Verde in Bocas del Toro, Panama. Drie maanden geleden was dit mijn favoriete plekje om huiswerk te maken, wat gaat de tijd toch snel!

Ook mijn laatste twee weken in Puerto Viejo heb ik me kostelijk vermaakt. Irene, de schoolmanager in Bocas, is mij nog een weekendje op komen zoeken. We hebben gezellig bijgekletst op het strand, we hebben cocktailtjes gedronken en we zijn uit eten geweest. Al mijn vrije dagen werden gevuld met dit soort bezigheden. Om dat dan weer te compenseren heb ik ook nog yoga gedaan met Haley en Babs, hardgelopen met Keshia, tot half zes 's ochtends gedanst op reggae én heel hard gewerkt in het JRC.

Donderdag was mijn laatste werkdagje in het JRC. De hele dag heb ik met de aapjes doorgebracht en als bedankje kreeg ik op het einde van de dag een heerlijke monkey shower. Een shower, dat kon ik daarna wel gebruiken. Vorige week zaterdag hield het water in onze schoolresidentie er namelijk mee op. Dat betekende geen douche, geen afwas en geen wc. Gelukkig had ik net gedoucht en konden we de afwas wel een nachtje laten staan. Toen het water het de dag erna nog steeds niet deed ging James naar het centrum om aan de locals te vragen wanneer we weer water zouden hebben. Hij werd uitgelachen en kreeg als antwoord 'Si Dios quiere', als God het wil. Tijdens de tropische regenbuien hebben we dus maar alle potten en pannen buiten gezet om regenwater mee op te vangen, zodat we in ieder geval iets zouden hebben om de wc mee door te spoelen. Een paar studenten zijn met alle afwas naar het strand gelopen om het af te spoelen met zeewater, en zo zijn we nog een paar dagen creatief bezig geweest. Gelukkig had ik wel de gelegenheid om te douchen (zeker na een dagje werken bij het JRC is dat geen overbodige luxe), namelijk in het appartementje van Allison, één van mijn gezellige medevrijwilligers. Met haar, twee meisjes uit Barcelona en een Italiaans meisje heb ik dan ook mijn laatste werkdag afgesloten. Na het werk hebben we gezellig, in het Spaans natuurlijk, gekletst en gelachen op Playa Chiquita.

Ik heb vijf letterlijk onbeschrijflijke weken gehad in Puerto Viejo met geweldige mensen en ik heb besloten niet eens te proberen om het te beschrijven. Vijf weken lang heb ik doorgebracht in de schoolresidentie met de zogenaamde harde kern, Babs, Eli, Blas, Ruben en Keshia. We hebben samen heel veel gelachen, maar we hebben ook samen gehuild. Alleen met deze mensen en de andere mensen die gedurende deze vijf weken kwamen en gingen kan ik mijn toffe ervaringen delen. Daarom stapte ik afgelopen zaterdag, net als vijf weken geleden, met een backpack vol schone kleren en een dubbel gevoel de bus in.

De bus richting de grens met Panama, omdat ik even het land uit moest. Niet omdat ik mij heb misdragen, maar vanwege mijn visum. Bocas del Toro ligt maar een paar uurtjes bij Puerto Viejo vandaan, ik heb het in Bocas drie maanden geleden super erg naar mijn zin gehad én veel mensen die ik eerder tijdens mijn reis heb ontmoet zijn deze week in Bocas, dus de keuze was snel gemaakt! Niet zo'n heel erg spannend begin van mijn backpackavontuur, but it's good to be back! Daarover mijn volgende reisverhaaltje, waar ik weer wat meer tijd voor zal nemen.