Samen met Babs en Keshia stapte ik zaterdag het bootje in richting Bocas del Toro. Het was lekker weer en het voelde goed om terug te gaan naar een vertrouwde plek. Eenmaal aangekomen op het eiland ging Keshia opzoek naar een hostel en gingen Babs en ik naar de schoolresidentie. In de hoofdstraat was het extreem rustig, een groot verschil met de vorige keer dat ik er was. Toen was het namelijk hoogseizoen. Ook op de schoolresidentie was het rustig. Ik zei dan ook tegen Babs: 'Als dit de eerste keer zou zijn dat ik in Bocas was, zou ik het echt niet leuk vinden!' We besloten onze spullen in de kamer te leggen en een middagdutje te doen. Dat konden we wel gebruiken, de dag na onze laatste nacht in Puerto Viejo. Ongeveer twee uur later stak er opeens een hoofd door onze kamerdeur, het was Thierry. Nog even later verschenen er meer bekende gezichten, Ilja, Stefanie en Irene waren er namelijk ook. Na een koude douche gingen we samen met wat andere leuke studenten Marlou, Tamara en Lebrina wat drinken bij Casa Verde.

Zondag was de verjaardag van Keshia en de dag dat Puck ook aankwam in Bocas. Wij drieën en Babs hadden afgesproken om een catamaran zeiltocht te maken. De tocht waar ik drie maanden geleden zo erg van had genoten dat ik het niet kon laten om het nog eens te doen! Ik had Keshia, Puck en Babs al honderd keer verteld hoe gaaf het zou zijn, maar dit hadden ze niet verwacht! In Dolphin Bay hebben we tientallen dolfijnen gespot en tijdens het snorkelen moesten we soms zelfs ons buik inhouden om het prachtige koraal niet aan te raken. Keshia vond het het beste verjaardagscadeau ever. We hebben geluncht en drankjes gedronken op het dek, voordat we naar de tweede snorkelspot gingen. Rustig flipperde we tussen de visjes door, tot dat Puck opeens gilde dat ze een haai zag! Een nurse shark was het, zogenaamd een vriendelijke haai. Nadat we de haai een paar minuutjes bestudeerd hadden en voordat de haai van zijn plekje af zou komen, vonden we het wel weer tijd om terug te gaan naar de boot! De andere mensen op de boot waren ook gezellig én er was een man met een onderwatercamera. Daar hebben we dus mooi even gebruik van gemaakt. Ik moet natuurlijk wel kunnen bewijzen dat we met een haai hebben gezwommen!

Maandag heb ik de hele dag lekker op het strand gelegen met Keshia, Tamara, Puck en Thierry. We hadden 's ochtends de taxi gepakt en reden over het strand naar de andere kant van het eiland. We kwamen uit op het mooie Playa Bluff, waar bijna niemand te bekennen was. Dat vonden we natuurlijk helemaal niet erg, maar dat er 's avonds tijdens het uitgaan ook niemand te bekennen was vonden we een beetje jammer! Babs en ik zaten na vijf weken Puerto Viejo nog in de feeststemming en waren de enigen op de dansvloer!

Dinsdag had ik een relax dagje ingepland. Ik heb eindelijk weer even kunnen skypen met het thuisfront. De hele middag heb ik bij Casa Verde gezeten en 's avonds ben ik met Keshia, Babs, Tamara, Puck, Thierry en Irene naar de wijnbar gegaan. Het was een redelijk prijzige gelegenheid, maar zeker de moeite waard! We hebben gezellig gekletst en een lekker wijntje gedronken, voordat we uit eten gingen. Mijn afscheidsdiner, want woensdag om half acht 's ochtends zat ik alweer in de boot richting het vaste land. Vanaf de bootdock nam ik samen met Puck een taxi naar het busstation en voordat we de taxi uit waren gestapt ging iemand er al vandoor met mijn backpack! Gelukkig was het geen dief, maar gewoon een iets te enthousiaste man die mij wilde helpen. Van alle kanten werd er Changuinola?! Changuinola?! geroepen en dat was inderdaad waar wij heen moesten. Mijn backpack lag dus al in het busje en daarna werden ook wij erin gepropt. In Changuinola heb ik afscheid genomen van Puck en een taxi gepakt naar de grens. Het duurde een eeuwigheid voordat ik mijn twee stempels had, omdat er een hele groepsreis voor mij in de rij stond. Ik moest zelfs nog haasten om mijn bus naar San José te halen. De bus richting San José reed door Puerto Viejo, waar Blas instapte. Samen met Blas ging ik namelijk een tripje maken. Ook Seppe en Hugo stapten de bus in, dus het was een gezellige hereniging. In San José werden we weer aangevallen door taxichauffeurs toen we de bus uitstapten, dus Blas en ik besloten te lopen naar ons hostel. Calle 7, Avenida 21/23, dat kan niet missen. Dat dachten we, tot dat ons werd verteld dat we aan de verkeerde kant van de stad zaten. In het noorden zitten namelijk alle even getallen en in het zuiden alle oneven getallen of andersom, oeps.. deze man was zo aardig om ons naar het hostel te brengen. 's Avonds zijn Blas en ik het centrum ingegaan om wat te eten en daarna hebben we nog een ijsje gehaald en lekker mensen gekeken op een pleintje. San José, de lelijke hoofdstad van Costa Rica, kan toch nog best leuk zijn!

Donderdag zijn Blas en ik weer vroeg opgestaan, omdat ons een vijf uur durende busrit te wachten stond. Die busrit zou niets voor jou geweest zijn, mam.We gingen namelijk het binnenland, oftewel de bergen, in. Ik moet toegeven dat de afgrond bekijken vanuit een busraam nog enger is dan de skywalk in de Grand Canyon. Om elf uur 's ochtends kwamen we aan in Monteverde, de eindbestemming van ons tripje. Monteverde is een nevelwoud en vogelparadijs. Het is een groene oase in het noorden van Costa Rica en door de grote hoeveelheid neerslag is het park dichtbegroeid. Het is het ideale leefgebied voor vele vogelsoorten, zoals de sierlijke quetzal. Weer werden we aangevallen toen we de bus uitstapten, maar deze keer door mensen die ons naar hun hostel wilden lokken. Wij hadden al wat aanbevelingen van vrienden, dus binnen een paar minuutjes hadden we onszelf geïnstalleerd in een prima hostel. We hadden midden in het centrum een eigen kamer met twee grote bedden, een eigen badkamer met warme douche, inclusief ontbijt en dat voor tien dollar per nacht. Dat compenseerde het hostel in San José dan weer een beetje, waar we veel te veel hadden betaald voor een stapelbedje. We kregen wat informatie over wat er allemaal te doen is in en om Monteverde en na een zelfgemaakte fruitsalade zijn we 's middags op een paard gestapt! Met twee Israëlische meisjes en twee gidsen hebben we bijna drie uur door super mooie en variërende landschappen gehobbeld. In dit gebied is de continentale scheiding, de splitsing tussen het Caribische gedeelte en de Pacific. De Pacific konden we zelfs zien liggen in de verte! Na de mooie tocht hebben we de zonsondergang bewonderd en nog een kleine koffie-, suiker- en likeurtour gekregen op het privéterrein van de gidsen.

Vrijdagochtend om kwart over zes stonden we klaar om de bus te pakken naar het nevelwoud reservaat, la Reserva Biológica Bosque Nuboso Monteverde, waar we een drie uur durende rondleiding kregen. Onze gids wist super veel te vertellen over de flora en fauna en ik was dan ook blij dat we ervoor hadden gekozen om een rondleiding te nemen. Anders zouden we als kip zonder kop door het park zijn gelopen. Als echte vogelliefhebbers bekeken we de mooie vogeltjes door zijn Swarovski telescoop. Eenmaal terug in het dorp hebben we een broodje gehaald bij de bakker en na drie ochtenden rond vijf uur opstaan en het vooruitzicht op nog een dag zo vroeg opstaan, besloten we een schoonheidsslaapje te doen. 's Middags hebben we een heerlijke cappucino gedronken bij de Tree House. Dit schijnt één van de meest bizarre restaurants ter wereld te zijn. Het restaurant is gebouwd om een gigantische boom heen en lijkt een beetje op een boomhut. Het deed me denken aan het Rainforest Café. We hebben nog wat souvenirwinkeltjes bekeken en voordat we lekker uit eten gingen hebben we de tour voor de dag erna geboekt.

Zaterdagochtend ben ik per ongeluk een uurtje te vroeg opgestaan. Mijn telefoon is er namelijk mee opgehouden en de wekker op mijn Ipod stond nog op Panamese tijd.. Nu had ik in ieder geval wel de tijd om mij mentaal voor te bereiden op de Canopy Tour. Zoiets heb ik een tijdje geleden ook gedaan in Boquete, boomtopslingeren noemde ik het. Het verschil met toen was dat we deze keer ook twee zip line cables hadden waar we als superman aan hingen en dat we ook een tarzan swing gingen doen. De uitzichten waren wederom prachtig. We deden de Canopy Tour met Aventura en zij hebben de langste zip line cable van Latijns-Amerika! De tarzan swing was als laatste en ik denk dat dat het engste is wat ik ooit heb gedaan. Het leek op een bungeejump en ik kon niet eens gillen. Het enige wat ik kon was een heel lelijk gezicht trekken, nadat ik het platform af werd geduwd en met een rotgang naar beneden viel. Daarna heb ik nog even heen en weer geslingerd en kon ik in ieder geval wel zeggen dat ik de Mega Tarzan Swing heb gedaan. Nu jullie weer!