Na een paar heerlijke daagjes in Monteverde zijn we vorige week zaterdagmiddag teruggegaan naar San José, waar we Thierry, Tamara, Hugo en Seppe weer ontmoetten. Zondag ben ik met Hugo en Seppe even het centrum in geweest en 's avonds kwamen Puck en Eli aan, met wie ik maandag een geweldige dagtrip naar de Arenal Vulkaan en de Tabacon Hot Springs heb gemaakt.

Om half acht 's ochtends werden we opgepikt door onze chauffeur en gids. Wij waren het eerste groepje dat werd opgepikt, dus voordat de echte trip begon, moesten we eerst nog wat anderen ophalen. Eenmaal compleet begon de gids aan zijn welkomspraatje en na ongeveer een uur rijden kwamen we aan in Sarchí. Een belangrijke artisanale stad in Costa Rica, vooral bekend om de handgemaakte, kleurrijke ossenkarren. De ossenkarren spelen een belangrijke rol in de geschiedenis van het land, omdat ze werden gebruikt om koffiebonen te vervoeren. Naast de ossenkarren, waren er ook allerlei andere typische souvenirs te vinden. De reis door de centrale vallei zette zich voort, twee uur lang doorkruisten we diverse plantages met landbouwproducten. In La Fortuna, een plaatsje aan de voet van de Arenal Vulkaan, zijn we gestopt om te lunchen in een gezellig restaurant met een prachtig uitzicht over de vulkaan. Deze vulkaan is niet alleen de actiefste van het land, maar behoort tot één van de actiefste van de hele wereld! Met een beetje geluk is het zelfs mogelijk om tijdens een heldere nacht de erupties te zien. De omlaagschuivende lavastromen en de door de lucht schietende gloeiende brokstukken schijnen een indrukwekkend spektakel te zijn. Na de lunch hebben we de vulkaan bekeken vanaf een van de vele uitzichtpunten.

Daarna zijn we naar het Tabacon Grand Spa & Thermal Resort gegaan, letterlijk en figuurlijk één van de hotspots van Costa Rica. De warmwaterbronnen liggen in een deels aangelegd park met riviertjes en watervalletjes en het bronwater wordt op natuurlijke wijze verwarmd door de Arenal vulkaan. De hele middag hebben we kunnen ontspannen in dit buitengewoon luxe resort! Het voeren van diepe gesprekken is er niet van gekomen. Meer dan 'Oh wat chil', 'Echt genieten dit' en '¡Pura vida!' kwam er niet uit. Als perfecte afsluiting van een perfecte dag konden we aanschuiven aan een overheerlijk en uitgebreid, Aziatisch dinerbuffet.

Dinsdag zijn Eli en Puck weer vertrokken en woensdag ben ik samen met Tamara de bus richting Nicaragua ingestapt! Mijn plan was eigenlijk om zes weken door Costa Rica te backpacken, maar na veel goede verhalen te hebben gehoord over buurland Nicaragua, heb ik de keuze gemaakt om ook daarheen te gaan. Ik ben hier nu toch! Tamara heb ik leren kennen in Bocas del Toro en toen ik haar vertelde over mijn plannen, besloot ze om met me mee te gaan, super gezellig! Voor 27 dollar hadden we een directe bus van San José naar Granada kunnen pakken, maar wij vonden het een beter idee om voor de helft van de prijs drie lokale bussen te pakken. Om zeven uur 's ochtends gingen we weg uit ons hostel in San José en om zes uur 's avonds kwamen we aan in ons hostel in Granada. De reis was geen pretje, en dat is zacht uitgedrukt! Hoe dichter we bij de grens met Nicaragua kwamen, hoe warmer het werd. De busrit naar de grens duurde zes uur en we hadden maar één plaspauze. Veel water drinken was dus geen goed idee. Het raam opendoen ook niet, want daar kwam alleen maar extreem hete buitenlucht doorheen.

Eenmaal de grens over werd de reis nog minder prettig. Het verschil tussen de Costaricanen (Tico's) en Nicaraguanen (Tica's) was duidelijk te merken, de Tica's zijn namelijk veel chaotischer. Na wat dollars lichter en wat stempels rijker, stapten we een lokale bus in. Wij zaten halverwege, maar onze backpacks stonden achterin de bus. De bus was propvol en achterin de bus zat een deur, die af en toe openvloog zodat er mensen de bus in en uit konden springen. De chaos deed Tamara denken aan India en dat zegt denk ik genoeg. Na een paar uur werden we langs de weg de bus uitgezet. 'Hier rechts is Granada', werd ons gezegd. Daar stonden we dan, twee blonde meisjes met veel te veel bagage, in de middle of nowhere. Welkom in Nicaragua!

Donderdag werden we zwetend wakker in ons leuke hostel midden in het centrum van Granada. Ik nam een koude douche en voordat ik de kans kreeg om mezelf af te drogen brak het zweet me alweer uit, wat een hitte hier in de oudste, continu bewoonde stad van het Latijns-Amerikaanse vaste land. Na het ontbijt maakten Tamara en ik een strakke planning en de hitte weerhield ons er niet van ons aan deze strakke planning te houden. Tijd om Granada te verkennen. Het is een prachtige stad met schattige huisjes, in alle kleuren van de regenboog. Het is zelfs vastgelegd in de wet van de gemeente dat als mensen hun huis willen schilderen, dat in een koloniale, felle kleur moet. We hebben wat leuke winkeltjes bekeken en kwamen daarna terecht in Café de las Sonrisas.

De straten van Granada kunnen soms een beetje overweldigend zijn. De chaos van de markten, de straathonden die het verkeer ontwijken, het geroep van bedelaars en geldwisselaars, auto's die rondrijden met gigantische luidsprekers vastgebonden aan hun dak, waar popmuziek of advertenties uitkomen. Maar gelukkig zit de stad vol met geweldige kleine café's en restaurantjes waar je even aan de drukte kunt ontkomen en kunt genieten van een lekker drankje. Eén van de beste voorbeelden is Café de las Sonrisas oftewel Café van de glimlachen. In de rustige binnenplaats van het café werden we begroet door lachende kelners. Het feit dat er geen enkel woord wordt gesproken in het café, zorgde voor nog meer rust. Door de obers werd er geen woord gesproken, omdat zij niet kunnen spreken. Het Café de las Sonrisas wordt geheel gerund door doofstomme mensen en het is het eerste café in Amerika en de vierde in de wereld dat volledig door doofstommen wordt gerund. Je zou denken dat het moeilijk is om te communiceren met een doofstomme ober, maar dat viel eigenlijk wel mee! Op de muren hingen allerlei kaarten met veelgebruikte uitdrukkingen en we bestelde een lekkere smoothie, die we opdronken in één van de vele hangmatten die de binnentuin omringde.

Altijd leuk zulke verrassingen! Met een glimlach zijn we daarna voor één dollar de toren van een kerk ingeklommen. Vanaf hier hadden we een geweldig uitzicht over de stad. We hebben wat mooie foto's gemaakt van de knalgele kathedraal die op het centrale plein staat en zijn daarna die kant op gelopen. In het hart van het centrum ligt het plein Parque Central, tussen de rijen palmbomen staan hier verschillende kraampjes waar alle lokale specialiteiten verkrijgbaar zijn. Ook de authentieke koetstaxi's die in het koloniale tijdperk werden geïntroduceerd zijn hier nog te bewonderen. Met een ijsje in ons hand zijn we richting het meer van Granada gelopen en op de terugweg hebben we heerlijk geluncht bij een leuk tentje op de Calle la Calzada. De tijd vloog voorbij, dus na de late lunch zijn we nog even langs een touroperator gelopen, hebben we het marktje bekeken en daarna zijn we het zwembad in ons hostel ingedoken. Nadat we 's avonds zelf hadden gekookt besloten we om nog even terug te gaan naar één van de vele hippe terrasjes op Calle la Calzada. We bestelden een kan Sangria en genoten van de relaxte sfeer en gezellige muziek. Nicaragua is heel erg goedkoop, maar helaas is ook de armoede te merken. Het is het tweede armste land van Latijns-Amerika en er kwamen dan ook veel kindjes langs ons tafel om te vragen naar een slokje Sangria..

Vrijdag hebben we onze backpacks achtergelaten in ons hostel in Granada en zijn we vertrokken naar Laguna de Apoyo. Laguna de Apoyo is een prachtig kratermeer in een pittoreske vallei omgeven door bergwanden en jungle. Er zijn een aantal kleinschalige accommodaties en mensen komen hier voornamelijk naartoe voor een dagtochtje, maar wij vonden het heel fijn om hier te overnachten! Bij ons mooie hostel aan het water hadden ze autobanden, kajaks en een vlot op 50 meter van het strandje, dus we konden op allerlei manieren genieten van het meer. Toen we de dag ervoor bij de touroperator vroegen wat er te doen zou zijn kregen we als antwoord dat er helemaal niks te doen zou zijn, top! 's Avonds was het heerlijk om op een van de kleine strandjes te zitten en te zien hoe de zon wegzakte achter de bergen, terwijl we met wat leuke mensen ons favoriete Cubaanse drankje dronken.

Tamara en ik zijn zaterdagochtend om kwart over vijf opgestaan om de zonsopkomst te zien. Wat een geluksmomentjes! Na een lekker fris en fruitig ontbijtje zijn we met onze nieuwe vrienden teruggegaan naar Granada, waar we de hele middag door hebben gebracht in de spa! We hebben onszelf lekker laten verwennen met een massage en gezichtsbehandeling. Ik heb totaal geen spijt van mijn spontane actie, backpacken in Nicaragua bevalt me prima! Ik heb nog veel meer te vertellen, maar dat zal ik bewaren voor mijn volgende reisverhaaltje!