Kuna indianen en Abuelo

Bedankt voor alle lieve en leuke reacties op mijn vorige reisverhaaltje! De afgelopen dagen hebben we veel meegemaakt, maar weinig gedaan!

Dinsdagavond is Irene aangekomen op ons plekje in Panama City. Een gezellig, Nederlands meisje dat een jaar gaat werken op de talenschoolin Bocas del Toro. Woensdag ben ik vroeg opgestaan om vier uur Spaanse les te volgen met Sandra. Het vergt heel wat concentratie om de les daadwerkelijk te volgen, omdat de docente alleen maar Spaans spreekt. We krijgen heel veel informatie in weinig tijd, maar we leren er veel van! 's Middags zijn Irene, Sandra en ik met de bus naar de Albrook Mall gegaan. Een extreem grote shoppingmall, waar zelfs Brazilianen heenkomenom inkopen te doen. Wij hebben ons netjes ingehouden, ook al is het hier zo goedkoop. Ik heb zelfs geen schoenen gekocht!
Met de taxi zijn we voor maar 1 dollar per persoon weer teruggegaan naar het hostel. 's Avonds hebben we kookles gehad van Fernando: arroz con pollo, Yucca en Patacones gemaakt. Yucca is een zetmeelrijke groente, vergelijkbaar met een aardappel. Patacones zijn gefrituurde, geplette groene banaan stukjes. We hebben buiten de tafel gedekt en gegeten samen met Nicolai, de Italiaanse jongen.Het was erg gezellig en meteen een goede gelegenheid om ons Spaans te oefenen. Daarna hebben we onze dagrugzakjes ingepakt voor de excursie naar de San Blas eilanden.

De San Blas eilanden zijn een archipel van tussen de 350 en 400 eilanden, voor de Caribische kust van Panama. Ze maken deel uit van de Panamese provincie Kuna Yala. Ongeveer 50 eilanden worden bewoond door de Kuna indianen, de oorspronkelijke bewoners van Panama.

Donderdag rond 5 uur 's ochtends stond de taxichauffeur al voor de deur en nadat we wat Canadezen hadden opgehaald kon de reis beginnen.De Canadezen zouden een paar dagen op San Blas blijven en daarna verder reizen naar Colombia, dus ze hadden rum nodig, logisch.We moesten en zouden stoppen bij een supermarkt. Wij wilden graag een flesje wijn meenemen, maar bij de kassakwamen we erachter dat je voor 9 uur 's ochtends geen alcohol mag kopen. In een klein drankwinkeltje langs de weg hebben we toch nog wat kunnen halen. Wijn hadden ze alleen niet, dus hebben we net als de Canadezen een fles Abuelo gekocht. Na ongeveer een uur rijden kwamen we in een groen en bergachtig gebied terecht. We reden over een slechte, gevaarlijke en steile weg met veel bochten. Het was verschrikkelijk, alsof we twee uur in een roller coaster zaten. Het komt dan ook vaak voor dat de auto stil moet worden gezet,omdat er iemand moet overgeven. Gelukkig hebben wij aan één stuk door kunnen rijden, maar misselijk dat we waren!Waar de weg doodliep zijn we verder gegaan per boot. Een stuk door de mangrove en daarna de Caribische Zee op in een goed tempo,we konden het zoute water zelfs proeven.. maar het uitzicht was geweldig! The stuff dreams are made of! Parelwitte zandstranden, palmbomen en rustieke hutjes bij de zee.

Na een half uurtje varen en zout proeven kwamen we aan op la isla de Franklin, waar we twee nachten op hebben geslapen. We zijn uit de boot gesprongen en door een Kuna naar ons hutje gebracht. Een hutje gemaakt van bamboe en gedroogde palmbladeren. Het viel op dat de Kuna mannen erg klein zijn en dat de vrouwen kleurrijke kleding dragen. De vrouwen dragen een mola op hun shirt en als rok een kleurrijke doek. Een mola is een speciaal, kleurig textielontwerp waar organische vormen op aan zijn gebracht. De mola is een van de bekendste symbolen van de Kunacultuur en deze mola's kwamen we ook tegen op de markt in Panama City. Om hun hoofd dragen ze ook een doek. Om de polsen en enkels brede sieraden en op hun neus hebben ze een verticale streep getekend.

Om twaalf uur werd er op een hoorn geblazen, dat betekende dat het eten klaar was. Na de lunch, rijst en bonen, zijn we door twee Kuna's naarIsla Perro gebracht. In de hangmat onder de palmbomen deden we een dutje of lazen we een boek. Ook hebben we gesnorkeld en zijn we naar Isla Diablo gezwommen. De Kuna's hebben de hele middag in de boot op ons gewacht en rond half 5 gingen we terug naar la isla de Franklin. De hele avond hebben we op het strand genoten van de sterrenhemel en de fles Abuelo. In het Nederlands, Engels en Spaans kletsten we over van alles en nog wat. Al snel kwamen een aantal Argentijnen ons gezelschap houden. Ze werden gevolgd door twee Ieren, een Duitser en een jongen uit Californië. Rond middernacht besloten we om nog een duik te nemen in de zee. We zaten onder de glitters, lichtgevend plankton!

Met mijn goede zaklamp, dankjewel pappa, zijn we terug naar ons hutje gelopen. Ik schrok me rot toen er opeens een krab voor mijn voeten langs schoot. Ik dacht dat er alleen Kuna's, mieren, vliegen en vogels op dit eiland woonden. Mijn ongelijk werd nog eens bevestigd toen we zagen dat er een dikke kever/kakkerlak over Sandra haar bed kroop. Ik heb niet zo lekker geslapen.. ook al weet ik dat je alleen maar op hoeft te passen voor vallende kokosnoten. Kokosnoten zijn de voornaamste bron van inkomsten van de Kuna indianen. 's Ochtends werd ik wakker door het geluid van.. vallende kokosnoten.. de zee en de vogels. We hebben die ochtend niet lang na hoeven te denken over wat we de rest van de dag, de volgende 24 uur, zouden gaan doen. Gewoon genieten, er is niet zoveel meer dan dat te doen op de San Blas eilanden.. Wat een leven!

Morgen reis ik samen met Sandra en Irene naar Boquete, de tweede bestemming van de groepsreis. Sandra heeft besloten om ook nog een weekje Spaans te doen in Boquete, voordat ze naar de Pacifische kust reist om te duiken. Irene blijft één nachtje slapen in Boquete en reist daarna door naar Bocas del Toro, dus een week later zal ik haar daar weer ontmoeten. Maar nu is het tijd voor: salsa dansles!

Koude douche en Ceviche

Na een drukke week en een rustige vlucht, ben ik zaterdagavond aangekomen in Panama City!

Vorige week heb ik twee afscheidsfeestjes gehouden, maar eigenlijk was de hele week één groot afscheidsfeest.Degenen die niet op mijn afscheidsborrel aanwezig konden zijn, zijn bijna allemaal nog langsgekomen op een andere dag.
Heel gezellig en fijn dat ik iedereen nog heb kunnen zien! Er bleef alleen niet veel tijd over voor het inpakken.Gelukkig had ik wel al 'wat' spullen klaargelegd. Wouter heeft mij heel hard uitgelachen en bij het inpakken begreep ik waarom.Mijn toilettas nam namelijk de helft van de ruimte in mijn backpack in beslag.. dat ging hem dus niet worden.Nadat ik ongeveer de helft van mijn kleding en toiletspullen heb weggelegd, is het gelukt om mijn backpack dicht te krijgen. Transporthoes eromheen, slotje erop, ik was er helemaal klaar voor.

Of misschien toch niet helemaal.. Het afscheid was moeilijk en met een dubbel gevoel ging ik door de douane. Een gevoel wat ik niet kan omschrijven. Tot de douanepoort ben ik uitgezwaaid, ik heb wat geld gewisseld en door het lange afscheid had ik niet eens meer tijd om naar Starbucks te gaan.

In het vliegtuig heb ik de lieve kaartjes van Sandrine en Renée gelezen, 'De verbouwing' en 'Alleen maar nette mensen' gekeken,wat gegeten, een beetje gerust en na ongeveer 11,5 uur zijn we geland op Aeropuerto Internacional de Tocumen, Panama City.

Door Alberto, een aardige taxichauffeur die mij op stond te wachten, ben ik naar de eerste bestemming van de groepsreis gebracht.Het hostel/de talenschool ligt in aan de voet van de Cerro Ancón, een heuvel van ongeveer 200 meter hoog, in een rustige en groene omgeving.
Zondagmiddag had ik zin om alvast een klein gedeelte van de stad te verkennen en ben ik naar de top gewandeld, op mijn slippers, zodat iedereen mee kon genieten van mijn Opi topcoat met 18 karaat bladgoud. Op de top van de heuvel heb je een fantastisch uitzicht op het oude centrum (Casco Viejo), het moderne centrum, de baai en het Panamakanaal. De foto's staan op Facebook!Na de wandeltocht heb ik Ingrid, de eigenaresse van de talenscholen in Panama City, Boquete, Bocas del Toro, Turrialba en Puerto Viejo, ontmoet.Een gezellige, Nederlandse vrouw die een hele tijd geleden verliefd is geworden op de Costaricaanse Fernando, met wie zij inmiddels vier mooie kindjes heeft.

Maandagochtend heb ik na een heerlijk ontbijtje twee uur privéles gehad en 's middags zijn Ingrid, Fernando, Sandra en ik naar Casco Viejo gegaan. Sandra is een Zwitsers meisje, met wie ik het goed kan vinden en die net als ik deze week in Panama City verblijft.Casco Viejo is een prachtig gedeelte van de stad en heeft eigenlijk alles. Mooie, kleurrijke gebouwen, maar ook lelijke, grijze straatjes met vervallen gebouwen die worden gerenoveerd.We zijn over de markt gelopen, waar veel traditionele volkskunsten te bewonderen zijn en ook hebben we lekker geraspt ijs met grapefruitsap gegeten.Vervolgens zijn we naar de vismarkt gegaan. De oorspronkelijke betekenis van de Indiaanse naam Panama is 'een overvloed aan vis.' Dat was te zien, maar ook te ruiken op de vismarkt.Ik heb dan ook maar niet meegedaan met het proeven van 'Ceviche'. Een rauwe-visschotel, erg populair Latijns-Amerika.De vis wordt gemarineerd met citroen, limoen en soms zure sinaasappel. Ik heb dus lekker mensen gekeken. Opvallend is dat de lokale bevolking erg relaxed is, zoals verwacht, maar wat ik niet kan begrijpen is dat bijna alle locals lange spijkerbroeken dragen in dit weer.

's Avonds ben ik lekker vroeg naar bed gegaan na een koude douche. Een koude douche, want we hebben hier geen warm water. Mijn eerste reactie was 'Oh..', maar met dit weer is het juist lekker om koud te douchen!Ik deel een kamer met Sandra en met Nicolai, een Italiaanse jongen die praat in zijn slaap.Gelukkig ben ik dat gewend van Wouter en heb ik er niet veel last van.

Vanochtend heb ik weer Spaanse les gehad en vanmiddag zijn Ingrid, Sandra en ik naar naar het Panamakanaal gegaan.We hebben twee boten door de Miraflores Locks zien varen. Een vrachtschip en ook een cruiseschip, we hadden geluk!In het museum kwamen we er namelijk achter dat maar 2,7% van de schepen die door de sluizen varen cruiseschepen zijn,maar ook dat schepen met een grote vracht tussen de 300.000 en 400.000 dollar betalen om door de sluizen te mogen!

Aan het weer heb ik nog niet kunnen wennen, maar ik voel me hier gelukkig helemaal op mijn gemak!

Bijna weg, gelukkig

‘Waar een wil is, is een weg’, moet de goede fee je toegeroepen hebben bij je geboorte, want als je ergens van overtuigd bent dan zul je het voor elkaar krijgen al moet de onderste steen boven!

Met deze tekst begon de toespraak van mijn mentor op de diploma uitreiking. Beatrijs heeft mij goed leren kennen in de laatste twee jaar van mijn Hageveldcarrière. Ik ben gemotiveerd, maar heb ook geluk gehad in 2012!

Ik ben geslaagd voor mijn vwo-diploma, waardoor ik mijn plannen voor 2013 voort heb kunnen zetten. Eerst heb ik dit natuurlijk wel even goed gevierd, met mijn vriendjes en vriendinnetjes in Chersonissos en met mijn ouders en zusje in New York en Californië. Ik ben 18 jaar geworden en in één keer geslaagd voor mijn auto theorie- en praktijkexamen, wat noodzakelijk was als ik mijn rijbewijs wilde hebben voor mijn vertrek naar Midden-Amerika. Ik ben aangenomen bij Rabobank Bollenstreek, waar ik drie maanden met plezier heb gewerkt, veel heb geleerd en geld heb gespaard voor mijn reis. Ook ben ik geselecteerd voor de studie International Business Administration op het Erasmus. Over mijn studiekeuze hoef ik me dus geen zorgen meer te maken. Dat komt goed uit, want ik moet me straks natuurlijk wel aanpassen aan de Latijns Amerikaanse levensinstelling: geen stress of haast, gewoon genieten. Het levensmotto van de Costaricaan is dan ook ‘Pura vida! Pura vida!’. Vrij vertaald is het zoiets als ‘Take it easy, enjoy life!’.

Hopelijk heb ik in 2013 net zoveel geluk als in 2012. Aan een gebrek aan gelukspoppetjes zal het in ieder geval niet liggen. Een beschermengel, een koalabeertje, een geluksolifantje, twee buddha’s, een geluksmunt, twee geluksarmbandjes, een gelukspoppetje, alle geluk van de wereld in een potje en een Goedoe, het gaat allemaal mee in mijn backpack!

Gisteren heb ik een gezellig afscheidsfeestje gehouden voor mijn vriendinnen, morgen een afscheidsborrel voor vrienden en familie en daarna ga ik maar eens beginnen met het inpakken van mijn backpack. Het begint nu wel erg dichtbij te komen! Heel spannend, maar het echte besef zal zaterdag pas komen, als we in tranen op Schiphol staan. Om 11:35 uur vlieg ik met de KLM vanuit Amsterdam naar Panama City, waar ik om 16:50 lokale tijd aankom. Na aankomst word ik opgehaald van de luchthaven en naar mijn accommodatie gebracht.

Wat ik precies allemaal ga doen, waar en wanneer, kunnen jullie lezen onder het kopje ‘Profiel’. Ik zal mijn volgende verhaal schrijven vanuit Panama City, waar het nu 32 graden is. Ik denk dat ik daar wel aan kan wennen ;)

Fijne jaarwisseling alvast!